خودمانی تر

"آنچه نباید" ، انجام می داد

"آنچه نباید "، می دید ، می خورد ، می گفت ...

"آنچه نباید" ، برایش ،" آنچه باید" ، بود .

ولی می دانست که روزی سرش به سنگ" آنچه نباید" های دیگران است خواهد خورد ...

با این همه ، برای خودش ،" آنچه نباید" دیگران بود را ، "آنچه باید" ، می دانست ...

اگر کمی همت داشت ، همان "آنچه نباید"های دیگران می شد و دیگر سنگی به بزرگی" آنچه نباید" برایش نمی بود ...

می خواست ولی بدتر می شد ... بیشتر و بیشتر "آنچه نباید" می شد ...

به هر دری می زد ولی نمی شد ، شاید هم می شد ، ولی دیگر دیر شده بود ، چرا که دیگر خیلی از آن "آنچه نباید" های کوچک به "آنچه نباید"های بزرگ تبدیل می شدند و دیگر راه برگشتی نبود ...

"آنچه نباید" بود ، همان شد .

چون ته دلش ، از "آنچه نباید" بود ، لذت می برد ...

ولی سنگ بزرگ نزدیک است و این آزارش  می دهد  ... !

راه چاره چیست ؟

سنگ را باید سوراخ کرد ؟ تا ثابت کند که دیگر از "آنچه نباید" بود هم نبایدتر است ... ؟

راه چاره چیست ؟

این قدر مظلوم بود  که هنوز هم مظلوم واقع شده است ...

متاسفم !

سرم توی کتاب بود  ، که صدای در خانه آمد ، قرار نبود کسی بیاید ، می دانستم که پدر و مادر حالا حالا به خانه نمی آیند . اول فکر کردم صدای در همسایه است ولی وقتی صدای چرخیدن کلید روی در را شنیدم ، مطمئن شدم که در خانه ی خودمان دارد باز می شود.

ترسیده بودم ، چند نفری می شدند ، آمده بودند داخل خانه و خیلی عادی ، انگار که کار هر روزشان باشد داشتند از شیرینی های روی میز می خوردند و بلند بلند می خندیدند . یک خانواده ی کامل بودند . ۲ دختر و یک پسر بچه و پدر و مادر . همگی پای تلویزوین ولو شده بودند و سر اینکه کدام کانال را ببینند ، جر و بحث می کردند. چون پسر می خواست فوتبال کانال ۳ را ببیند و خانواده سریال کانال دو را مشاجره ای بینشان رخ داد و پسر وارد اتاق من که انگار اتاق خودش بود شد ، وقتی مرا دید سلام کرد و خیلی عادی روی تختش ولو شد !!

سرم همچنان در کتاب بود ...